تقدیم به یک ستاره آسمانی حاج احمد

سلام ، این نوشته تقدیم به تموم بچه بسیجی های گلی که مثل پسرک داستان ما پاک و مخلصن و البته پر مدعا و نترس .

 

فرمانده من خاج احمد است.                                                     

برف نم نم می بارید . ماشین جان می کند تا جلو برود. صدای آن به ناله کشداری تبدیل شده بود . دور و اطراف تا چشم کار می کرد ، سپیدی بود.                                                                                                      

- آنجا را نگاه کن                                                                                                          

                                                                                                                            نگاه حاج احمد به تپه روبرو کشیده شد . دو خرگوش سفید رنگ رو برفها جست و خیز می کردند . صدای ماشین را که شنیدند ،روی دو پا بلند شدند، سر بر گرداندند و لحظه ای چشم به ماشین دوختند. بعد دویدند و در میان برفها گم شدند.

جلوتر، یکی کنار جاده ایستاده بود و نگهبانی می داد. حاج احمد چشمش به او افتاد. از پشت شیشه بخار گرفته ماشین ، اورا تار می دید. نزدیک تر شدند. حاج احمد سرش را تکان داد و گفت :((این دیگر چه وضعی است ؟))

پسرک به آنها زل زد ه بود . لباس گشاد به تنش زار می زد : فانسقه ای که شل و ول از هر طرف آویزان بود،جیب خشاب که کج بسته شده بود و تفنگی که روی شانه پسرک ، لوله اش رو به پایین بود . راه که می رفت لوله اسلحه روی برفها خط می انداخت ،انگار که ماری پیچ و تاب خورده و از آ؟نجا گذشته بود.                 

- بایست ببینم این دیگر چه نیرویی است ؟ افتضاح است!                                                                  

ماشین ایستاد و زوزه اش قطع شد . حاج احمد تند پایین پرید . پسرک که از سرما نوک دماغش سرخ سرخ شده بود و دستهایش تو جیب پالتوی بلندش بود ، به حاج احمد نگاه کرد . بی تفاوت بود. حاج احمد تند به طرفش رفت. فریاد کشید: این چه وضع نگهبانی دادن است ؟ چه کسی تورا به اینجا فرستاده ؟ عصبانی بود . راننده پیاده شد و به طرفشان دوید . پسرک هاج واج مانده بود .                                                                                        

- این چه وضع لباس پوشیدن است!؟ چرا فانسقه ات آویزان است؟ اصلا چرا دستهایت توی جیبت است. اگر همین الان یک گروه ضد انقلاب حمله کند ، چطور می خواهی از خودت دفاع کنی ؟... پسرک بی اختیار ، دستهایش را از جیب در آورد .به حاج احمد خیره شده بود . با هر بار نفس کشیدن ، صورتش توی بخار گم می شد.           

- تو مثلا بسیجی هستی !؟                                                                                                           

بغضی توی گلو پسر گیر کرده بود.                                                                                               

- بگوببینم ،فرمانده تو کیست که تورا با این وضع اینجا گذاشته ، هان!؟                                                  

لبهای پسرک می لرزید و اشک در چشمانش جمع شده بود. گردن کشید تو صورت حاج احمد و بغضش ترکید ، فریاد زد:(( سر من داد می کشی !؟ تو سر یک بسیجی فریاد می کشی ؟هان؟ بگو ببینم... بگو ببینم اسمت چی ؟)) شروع کرد به اشک ریختن . گریه مجالش نمی داد .                                                                           

- دعا کن پای من به مریوان نرسد . وای به حالت اگر حاج احمد را ببینم ... اگر بروم مریوان ، می روم پیش او ... به او می گویم ... می گویم که تو سر من فریاد  کشیدی . آن وقت می بینی که با تو چه کار میکند ... روزگارت سیاه  است. بلایی سرت بیاورد که هیچ وقت از یاد نبری .                                                                    

حاج احمد خشکش زده بود . پسرک فریاد دوباره کشید : ((فرمانده من حاج احمد است . آن وقت تو بر سر کسی که فرمانده اش حاج احمد است فریاد می کشی ، هان ؟.......))حاج احمد قدم پیش گذاشت و یکدفعه پسرک بسیجی را تو بغل کشید . اشک تمام صورتش را پوشانده بود. با التماس گفت :(( غلط کردم برادر جان ، تو یک بسیجی هستی . تو یک قهرمانی ...)) پسرک هنوز راضی نشده بود و زیر لب می گفت :(( بالاخره یک روز فرمانده ام را خواهم دید . آن وقت شکایت تورا پیش او خواهم کرد...))                                                                 

برف همچنان می بارید.                                                                                                       

این نوشته از کتاب فرمانده جدید براساس زندگی شهید احمد متوسلیان قصه فرمانده /9 نوییسنده : حسین نیری در صفحه 39 تا 42 یادداشت شده است .

گمنام   

/ 1 نظر / 7 بازدید
جواد

سلام .از حضور و نظرتان ممنونم[گل] مطلب زیبا و دلنشینی بود.ان شا’ الله این سردار رشید اسلام و سه همرزم دیگر ایشان به زودی با سلامتی کامل به وطن برگردند. موفق باشید[گل]